MOSINA

Aktualne brzmienie przedmiotowego artykułu w kodeksie karnym:

Art. 212.

§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Moim zdaniem:

Obowiązywanie paragrafu 2 w polskim kodeksie karnym, to hańba dla nas jako Polaków i Obywateli.

Do kodeksu karnego wprowadził go reżim Jaruzelskiego w czasie stanu wojennego, by tępić opozycję i przeciwników komuny wsadzać do więzień.

Minęło wiele lat, jak komunistyczny knebel na usta ludzi walczących o wolność i demokrację  panoszy się w systemie prawnym naszego kraju. 

Może powiem z patosem, ale tak uważam.  Nie po to ludzie ginęli, byli bici i więzieni za walkę o demokrację i swobody obywatelskie, by teraz ten  prawny jaruzelski złóg śmiał się z nas i nadal tępił ludzi mających swoje odmienne zdanie, nawet błędne.

 Nie mówię tak, bo sam stałem się jego ofiarą, ale dlatego, że to po prostu nie wypada politycznie tego typu przepisy utrzymywać w naszym współczesnym demokratycznym systemie prawnym, jest to po prostu anachronizm i zaściankowość.

  Proszę sobie wyobrazić, że dziś każdy każdemu może za 300 złotych( bo tyle kosztuje wpis sądowy) zrobić taką sądową jazdę, że aż trudno sobie wyobrazić. Śmieszy mnie to, że państwo Polskie dopuszcza do tego by pieniacze i zakompleksieni politycy za 300 złotych uruchomiali dolegliwy aparat państwowej represji w ich prywatnych sprawach i porachunkach.

 Bo nie oszukujmy się, prywatny akt oskarżenia tak naprawdę nie służy do dochodzenia swoich praw naruszonych na skutek zniesławienia, tylko do mszczenia się i upokorzenia swojego przeciwnika, co pokazują liczne przykłady, a przypadek mosiński jest szczególnie dobitny i wyraźny.

To było moje, Łukasza Kasprowicza- obywatela, zdanie na temat artykułu 212 kk  

Teraz zaprezentuję informacje  przedstawione przez Helsińską Fundację Praw Człowieka.   

  Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie od wielu lat nawołuje do dekryminalizacji zniesławienia. Mimo iż te-jak określił to Miklos Haraszti, były przedstawiciel OBWE ds. wolności mediów-przestarzałe przepisy od dziesięcioleci nie są stosowane w Europie Zachodniej, wciąż utrzymuje się ich mrożący skutek. „Ich istnienie służy jako usprawiedliwienie dla państw chcących utrzymać kryminalizację dziennikarskich błędów, zamiast pozostawić tego rodzaju przewinienia wyłącznie domenie prawa cywilnego” – powiedział.

Na początku 2009 roku zniesławienie nie było przestępstwem tylko w siedmiu spośród 56 państw OBWE. W Stanach Zjednoczonych, gdzie wolność słowa jest zapewniona przez pierwszą poprawkę do konstytucji, zniesławienie nigdy nie stanowiło przestępstwa federalnego. W przeciągu ostatniej dekady zostało natomiast zdekryminalizowane w Bośni i Hercegowinie, na Cyprze, Ukrainie, w Estonii, Gruzji i Mołdawii.

Jak podkreśla Ilia Domel z biura OBWE ds. wolności mediów, godny uwagi jest fakt, iż to właśnie młodsze demokracje zaczęły odgrywać główną rolę w liberalizacji przepisów dotyczących zniesławienia. W żadnym z tych państw po przeprowadzeniu reform dekryminalizujących zniesławienie nie odnotowano wzrostu liczby oszczerczych wypowiedzi w mediach.

Po przemianach demokratycznych w Bułgarii, Chorwacji, Macedonii, Czarnogórze, Rumunii i Serbii zrezygnowano z karania zniesławienia pozbawieniem wolności, pozostawiając jednak karę grzywny oraz pracy poprawczej. Mimo to nadal skazanie za przestępstwo zniesławienia jest szkodliwe dla reputacji dziennikarzy, ponieważ niesie ze sobą społeczne piętno i może zagrażać ich przyszłej karierze zawodowej.

We wrześniu 2009 roku, rumuński parlament poszedł jednak o krok dalej, zgadzając się na całkowitą dekryminalizację zniesławienia. Należy przy tym odnotować, iż zmiana ta była planowana już trzy lata wcześniej, ale została wówczas odrzucona przez Sąd Konstytucyjny.

W ubiegłym roku dekryminalizacja zniesławienia miała także miejsce w Armenii. Stosowna ustawa została podpisana przez prezydenta Serża Sarkisjana 15 czerwca 2010 roku, czyniąc Armenię 11 państwem członkowskim OBWE, w którym zniesławienie nie jest już regulowane przez prawo karne. Natomiast 9 lipca 2011 roku weszła w życie nowelizacja prawa karnego dekryminalizująca zniesławienie w Czarnogórze.

Podobne zmiany mogą wkrótce czekać Serbię – prawdopodobnie już jesienią tego roku przestępstwo zniesławienia zostanie usunięte z kodeksu karnego. Oliver Vujovic, sekretarz generalny South East Europe Media Organisation wyraża nadzieję, że tak się właśnie stanie: „Jeśli ta propozycja zostanie zatwierdzona jesienią, Serbia będzie stanowić przykład dla wielu krajów Unii Europejskiej, w których zniesławienie wciąż jest uważane za przestępstwo”- mówi.

Pierwszym krajem Europy Zachodniej, w którym oficjalnie zdekryminalizowano zniesławienie jest Wielka Brytania. Miało to miejsce w listopadzie 2009 roku. Jak zauważył Miklos Haraszti, jest to nie tylko ważne osiągnięcie dla wolności słowa w tym kraju, ale także wielka zachęta dla wielu innych państw, w których wciąż nie została przeprowadzona tego typu reforma.

W ślad za Wielką Brytanią poszła także Irlandia – minister sprawiedliwości postanowił o dekryminalizacji zniesławienia już na początku 2008 roku, a dwa lata później weszła w życie nowelizacja prawa karnego pod nazwą „The Defamation Act”. Tym samym, sprawcy zniesławienia mogą odpowiadać już tylko przed sądami cywilnymi. Miklos Haraszti z zadowoleniem przyjął inicjatywę Irlandii, podkreślając jednocześnie, iż: „Dekryminalizująca reforma powinna zostać przyjęta przez więcej państw, nadal traktujących dziennikarskie błędy jak przestępstwa, co wywiera „mrożący skutek” dla krytyki dziennikarskiej”.

Na temat konieczności dekryminalizacji zniesławienia we Francji wypowiedział się w styczniu 2009 roku Nicolas Sarkozy, do tej pory jednak nie podjęto w tym zakresie żadnej reformy. Przestępstwo zniesławienia uregulowane jest we francuskim prawie prasowym, pochodzącym z… 1881 roku. Konieczność zmiany tych przepisów stała się przedmiotem gorącej dyskusji w grudniu 2008 roku, za sprawą szokującego dla opinii publicznej aresztowania Vittorio de Filippisa, dziennikarza Liberation skazanego za zniesławienie.

Jak wynika z badań przeprowadzonych przez organizację „Reporterzy bez granic”, obecnie wolność prasy przestrzegana jest najskuteczniej przez Finlandię, Islandię, Norwegię, Holandię, Szwecję i Szwajcarię. Pierwszą dziesiątkę zamykają Austria, Nowa Zelandia, Estonia i Irlandia. Widoczny jest zatem pewien rozdźwięk między faktem dekryminalizacji zniesławienia a rzeczywistym stanem wolności słowa w niektórych krajach.

Polska została sklasyfikowana w rankingu dopiero na 32 miejscu, co wprawdzie stanowi znaczącą różnicę w porównaniu z miejscem 58, na którym plasowała się jeszcze 5 lat temu, nadal jest to jednak wynik pozostawiający wiele do życzenia, jako że większość państw Unii Europejskiej wciąż zajmuje wyższe pozycje. W raporcie z 2007 roku, Polska i Bułgaria zostały określone jako „Europe’s bad boys” – podkreślono, iż władze odmawiają dekryminalizacji przestępstw prasowych, a sądy zbyt często skazują dziennikarzy na kary pozbawienia wolności w zawieszeniu.

Pod adresem: http://en.rsf.org/IMG/pdf/carte-2011.pdf , można zobaczyć jak według badań „Reporterów bez granic” wygląda wolność prasy na świecie w 2011 roku. Polska została zaliczona do grupy państw, w których sytuacja jest „satysfakcjonująca”.

Barbara Gubernat, prawniczka, wolontariuszka “Obserwatorium wolności mediów w Polsce”, HFPC.

Politycy politycy.....

Artykuł 212 kk jest nadużywany przez polityków i urzędników. Zobacz, jak wielu już go użyło:

1. Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) v. Andrzej Lepper
2. SLD v. Janusz Kaczmarek
3. Jarosław Kaczyński (PiS) v. Roman Giertych
4. Roman Giertych (PiS) v. Jarosław Kaczyński
5. Jacek i Witold Merkel (KLD) v. Jacek Kurski
6. Janusz Kaczmarek v. Jarosław Kaczyński
7. Krzysztof Rutkowski v. Włodzimierz Olewnik
8. Zbigniew Ziobro (PiS) v. “Polityka”
9. Aleksandra Jakubowska (SLD) v. Jan Rokita
10. Jan Kobylański v. Adam Michnik i inni
11. Piotr Krzystek (prezydent Szczecina, dawniej PO) v. Małgorzata Jacyna-Witt
12. Sławomir Potapowicz, Jan Dziubecki i Jan Artymowski (byli dzia łacze PO)
v. Donald Tusk i Hanna Gronkiewicz-Waltz
13. Aleksander Kwaśniewski v. ” Życie”
14. Janusz Palikot (próba)
15. Przemysław Błaszczyk (PiS) v. “Gazeta Lokalna”
16. Tadeusz Skorupa (senator)
17. Cezary Jakubowski (vice prezydent Sopotu)
18. Zofia Springer (burmistrz Mosiny) v. bloger
19. Bogdan Święczkowski, były szef ABW
20. Jan Rasiński (były burmistrz Mokotowa) v. Karol El Kashif (lokalny aptekarz)

  Argumenty za zniesieniem 212 kk:

Argument 1

Sprawy z art. 212 k.k. mogą dotknąć każdego obywatela, nie tylko dziennikarzy. Każdy z nas komentuje otaczającą go rzeczywistość, pisze na blogu, składa petycje i wnioski do władz czy też odpowiada na pisma administracyjne czy sądowe.  W praktyce coraz więcej spraw wszczynanych jest przeciwko „nie dziennikarzom”. 

Argument 2

W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka odpowiedzialność karna jest nieproporcjonalną ingerencją w wolność słowa, ograniczając ją w zbyt szerokim zakresie (sprawa Długołęcki p. Polsce). Kolejne skazania na szczeblu krajowym będą skutkowały negatywnymi dla Polski orzeczeniami Trybunału Strasburskiego i narażają Polskę na odpowiedzialność odszkodowawczą wynikającą z naruszenia przepisów EKPC. 

Argument 3

Trybunał podkreśla ponadto, że odpowiedzialność karna za słowo jest co do zasady uzasadniona jedynie w najbardziej drastycznych przypadkach nadużycia swobody wypowiedzi, tj. np. w przypadku mowy nienawiści czy podżegania do przemocy, a te karane są na podstawie odrębnych przepisów karnych. 

Argument 4

Dziennikarze oraz coraz częściej blogerzy pełnią funkcje ”stróży demokracji” opisując nieprawidłowości w działaniach władzy lub businessu. Możliwość odpowiedzialności karnej może ich powstrzymywać od krytyki władzy, wywołując tzw. „mrożący skutek”. 

Argument 5

Okoliczności wyłączające bezprawność czynu określonego w art. 212 k.k. zawarte są w art. 213 k.k. (kontratypie). W przypadku stwierdzenia poczynionego publicznie (głównie za pomocą mediów) nie popełnia przestępstwa, kto podniósł zarzut: 
a. prawdziwy, b. służący ochronie społecznie uzasadnionego interesu (w świetle wyroku TK z 12 maja 2008 r., SK 43/05, istnieje domniemanie, że dziennikarz zawsze działa w uzasadnionym interesie publicznym). Niemniej jednak udowodnienie prawdziwości twierdzeń spoczywa na oskarżonym, co przeczy zasadzie domniemania niewinności i przenosi ciężar dowodowy na oskarżonego. 

Argument 6

Konsekwencje procesu karnego są bardzo dolegliwe. Oskarżony musi stawiać się na kolejne rozprawy, w razie skazania wpisywany jest do rejestru skazanych, co ogranicza możliwość pełnienia funkcji publicznych i pracę w zawodach zaufania publicznego, zaciągnięcia kredytu czy też otrzymania dotacji z Unii Europejskiej. W ramach procesu karnego mogą być także stosowane wobec oskarżonego dotkliwe środki zapobiegawcze. 

Argument 7

Procesy o zniesławienie są wytaczane szczególnie przez polityków w celu kneblowania ust dziennikarzom czy osobom opisujących ich działania. Większość wypowiedzi będących podstawą ścigania na podstawie art. 212 k.k. jest wypowiedziami poczynionymi w interesie publicznym. Nierzadko wypowiedzi o charakterze prowokacyjnym i satyrycznym skutkują odpowiedzialnością karną z art. 212 k.k., podczas gdy to one mają największe szanse dotarcia do publiczności i nierzadko dotyczą kwestii publicznie istotnych. 

Argument 8

Procesy o zniesławienie w praktyce kończą się podobnie jak procesy cywilne – sankcjami finansowymi. Skazanie na drodze karnej nie przynosi realnej rekompensaty dla osoby, która czuje się zniesławiona. Na drodze procesu cywilnego o ochronę dóbr osobistych osoba taka ma także skuteczną możliwość ochrony swoich praw oraz jest w stanie otrzymać odszkodowanie lub zadośćuczynienie mające wymiar finansowy.

 Argument 9

Wykreślenie zniesławienia z Kodeksu karnego nie oznacz automatycznego zniesienia karalności obelżywej formy wypowiedzi, istnieją inne szczegółowe przepisy karne chroniące np. przed znieważeniem (art. 216 k.k.) które mogą służyć skuteczniej ochronie w najpoważniejszych sprawach.

 Argument 10

W świetle orzecznictwa sądów polskich oraz praktyce narzucającej obowiązek udowadniania wszelkich treści zawartych w artykułach, każdy może być skazany na podstawie art. 212 k.k. za wygłaszane opinie, a przecież nie są one do udowodnienia i są subiektywną oceną rzeczywistości.

 Argument 11

W większości krajów europejskich wykreślono już odpowiedzialność karną za zniesławienie z kodeksów karnych, tam gdzie ona została jest praktycznie nie używana. Presja społeczna nie pozwala politykom używania przepisów umożliwiających karanie za zniesławienie.

Prawie wszystkie tytuły prasowe w Polsce piszą o naszej akcji. Czy Waszym zdaniem trzeba ten przepis wykreślić z kodeksu karnego?